Op 29,0578 oktober 2019 heeft de All-Sky Automated Survey for Supernovae een nova ontdekt in sterrenbeeld Schild. De ontdekking werd bevestigd door de Japanner K. Itagaki. Deze nova heeft de voorlopige aanduiding ASASSN-19aad (= AT 2019tpb, TCP J18395972-1025415) gekregen en verscheen als een object van magnitude 11,56 (g-band) op de volgende positie:

R.K.: 18h 39m 59,70s (2000,0)
Decl: -10° 25' 41,5" (2000.0)

De groep van Williams et al. heeft op 29,81 oktober 2019 met de FRODOSpec spectrograaf aan de nova 2-m Liverpool Telescoop een spectrum van de nova opgenomen. Dit spectrum toont Balmer lijnen met P-Cygni profielen. De absorptie component van de H-alfa lijn toont dat materiaal met een snelheid van 1500 km/s uitgestoten wordt. Daaruit volgt dat de nova een jonge galactische nova is.
De nova kan deze tijd van het jaar aan het begin van de avond nog worden waargenomen. Gebruik daarvoor bijgaande kaart. Volgens de laatste waarnemingen is de nova momenteel een object van de negende grootte: een gemakkelijk object voor kleinere telescopen.

Bron:
ATEL #13241, Spectroscopic Classification of AT 2019tpb/ASASSN-19aad as a Galactic Nova, S. C. Williams et al., 29 oktober 2019

 

De Portugees Afredo Pereira ontdekte op 27,870 augustus dat de symbiotische ster en recurrente nova V3890 Sgr in uitbarsting was. Hij zag de ster op deze avond als een object van magnitude 6,7. De rusthelderheid van V3890 Sgr bedraagt magnitude 18,4V.

Volgens ASAS was de nova op 27,05 augustus nog niet te zien. De nova-uitbarsting is dus tussen 27,05 en 27,84 augustus begonnen.

Dit is de derde waargenomen uitbarsting van V3890 Sgr. Eerdere uitbarstingen waren in 1962 en 1990.

V3890 Sgr is één van de vier bekende symbiotische recurrente novae. Deze hebben een rode reus als donorster. De andere drie zijn T CrB, RS Oph en V745 Sco.

De nova staat op de volgende positie:

R.K.: 18h 30m 43,29s (2000,0)

Decl: -24° 01’ 08,9” (2000,0)

Strader et al. hebben de nieuwe uitbarsting van V3890 Sgr op 27,98 augustus spectroscopische bevestigd met een spectrum opgenomen met de Goodman spectrograph op de 4,1 m SOAR telescoop.

Op 1,985 en 2,994 september zijn met de Flamingos 2 spectrograph op de 8,1 m Gemini South telescoop nabije infrarood spectra (0.9 - 2.5 micron) van V3890 Sgr opgenomen. Uit de spectra volgt dit symbiotische systeem waarschijnlijk een CO witte dwerg bevat. Dit soort witte dwergen zijn voorlopers van type 1a supernovae. Verder lijkt uit de spectra te volgen dat de uitgestoten materie aan het afremmen is door interactie met de sterrenwind van de rode reus. Dit is nog niet bevestigd.

De Swift Röntgensatelliet heeft op 28,438 augustus V3890 Sgr als Röntgenbron gedetecteerd. De Röntgenstraling ontstaat bij de interactie tussen het hete snelle plasma van de nova-uitbarsting en de trage sterrenwind van de rode reus. Op 5,25 september detecteerde de Swift satelliet voor het eerst zachte Röntgenstraling van de nova. De tijdsduur tussen de uitbarsting en de eerste detectie van zachte Röntgenstraling wijst erop dat het systeem een zware witte dwerg bevat.

V3890 Sgr is op 6 september met de NICER (Neutron star Interior Composition Explorer) vanaf het International Space Station waargenomen. De 737 seconden aan waarneemtijd bevestigen dat de nova zachte Röntgenstraling uitzendt, en met een drie maal zo hoge intensiteit dan door de Swift een dag eerder was gemeten. In de gemeten signalen zijn oscillaties met een periode van 83 seconden te zien. Het is nog niet duidelijk waardoor deze oscilla­ties worden veroorzaakt. Mogelijk hebben ze te maken met de rotatietijd van de witte dwerg, of met non-radiale pulsaties veroor­zaakt door instabiele kernfusieprocessen op het oppervlak van de witte dwerg.

De Large Area Telescope (LAT) op de Fermi Gamma-ray Space Telescope heeft de nova in gammastraling gedetecteerd.

De MeerKAT radio telescoop heeft tussen 29,8 augustus en 3,8 september V3890 Sgr bij 1,28 GHz  proberen waar te nemen. De nova kon aan­vankelijk niet worden gedetec­teerd, maar op 2,8 september werd een flux van 0,69 ± 0,03 mJy gemeten. Op 3,8 sep­tember was de signaalsterkte al toegenomen tot 3,16 ± 0,02 mJy.

De Giant Metrewave Radio Telescope (GMRT) heeft op 6,54 september V3890 Sgr bij 1,4 GHz en 610 MHz waargenomen. De nova werd wel gedetecteerd bij 1m4 GHz, maar niet bij 610 MHz.

Munari en F. Walker hebben uit de interstellaire verroding bepaald dat de afstand tot de nova minimaal 4,5 kpc bedraagt.

 

Bronnen:

AAVSO Alert Notice 677, Recurrent nova V3890 Sgr in outburst, 28 august 2019

ATEL #13047, SOAR spectroscopic confirmation of a new eruption of the recurrent nova V3890 Sgr,  J. Strader et al.,

28 augustus 2019

ATEL #13050, Swift X-ray detection during the optical peak of the recurrent nova V3890 Sgr, K. V. Sokolovsky et al., 29 augustus 2019

ATEL #13059, 0.38-2.5 micron spectroscopy of the recurrent nova V3890 Sagittarii, R. Rudy et al., 31 augustus 2019

ATEL #13060, Optical spectroscopy of the recurrent nova V3890 Sagittarii, M. Pavana et al., 31 augustus 2019

ATEL #13062, Optical spectroscopy of V3890 Sagittarii, Hiroyuki Maehara en

Keisuke Isogai, 1 september 2019

ATEL #13069, The reddening and distance to recurrent nova V3890 Sgr from interstellar features, U. Munari en F. M. Walter, 3 september 2019

ATEL #13072, Swift UVOT UV spectrum and photometry of V3890 Sgr, Paul Kuin et al., 3 september 2019

ATEL #13081, Rapid line sharpening and ionization increase in V3890 Sgr, U. Munari en  F. M. , 5 september 2019

ATEL #13083, High resolution X-ray spectroscopy of V3890 Sgr, Marina Orio et al., 6 september 2019

ATEL #13084, Swift detection of super-soft X-ray emission from V3890 Sgr, K. L. Page et al., 6 september 2019

ATEL #13086, NICER detection of a 83 s periodicity in the super-soft source emission from V3890 Sgr, A. P. Beardmore et al., 7 september 2019

ATEL #13088, Near-infrared observations of recurrent nova V3890 Sgr, A. Evans et al., 8 september 2019

ATEL #13089, Radio detection of the recurrent nova V3890 Sgr with MeerKAT at 1.28 GHz, M. M. Nyamai et al., 8 september 2019

ATEL #13092, GMRT observations of the recurrent nova V3890 Sagittarii, M. Pavana et al., 9 september 2019

ATEL #13096, Emergence of Infrared CO bands in V3890 Sgr and further narrowing of the emission lines, C. E. Woodward et al., 10 september 2019

ATEL #13099, V3890 Sgr: no deceleration of the ejecta after all?, U. Munari en F. M. Walter, 11 september 2019

ATEL #13102, AstroSat SXT observations of V3890Sgr, K. P. Singh et al., 12 september 2019

ATEL #13104, Confirmation of a highly variable Super Soft Source  phase in the recurrent Nova V3890 Sgr by the Swift-XRT, A. P. Beardmore et al., 13 september 2019

ATEL #13108, Continuing  optical spectro­scopic observations by the ARAS Group of the symbiotic-like recurrent nova V3890 Sgr, Forrest Sims et al., 14 september 2019

ATEL #13114, Fermi-LAT Gamma-ray Detection of Symbiotic Recurrent Nova V3890 Sgr, S. Buson et al., 17 september 2019

SuperWASP is een survey voor het detecteren van exoplaneten met behulp van de transit methode. SuperWASP bestaat uit twee gerobotiseerde monteringen, elk voorzien van acht CCD-camera’s (2048 bij 2048 pixels), met op elke camera een 200-mm f/1,8 Canon lens. De acht camera’s samen brengen in één keer 490 vierkante graad in beeld. SuperWASP-noord staat op de Roque de los Muchachos Observatory op La Palma (Canarische eilanden), SuperWASP-zuid staat op de South African Astronomical Observatory.

Bij de transit-methode zoeken de astronomen naar de minieme helderheidsafname van een ster die optreedt als een exoplaneet voor de ster langs trekt. Op deze manier heeft SuperWASP ruim 150 hete Jupiters ontdekt. Elke paar minuten worden de opnamen uitgelezen en van honderdduizenden sterren de helderheid gemeten. Op deze manier hebben de onderzoekers van ruim 30 miljoen sterren de lichtkrommen vastgelegd, met gemiddeld 20.000 metingen per lichtkromme.

Op deze manier hebben de bij dit project betrokken astronomen, behalve de hete Jupiters, ook rond de driekwart miljoen mogelijk veranderlijke sterren ontdekt. Het zijn verschillende soorten veranderlijken, zoals allerlei typen pulserende veranderlijken, eruptieve veranderlijken, bedekkingsveranderlijken, vervormde sterren en sterren met die grote stervlekken vertonen. Overigens kunnen zich onder driekwart miljoen mogelijke veranderlijken ook sterren bevinden die niet veranderlijk zijn, maar waarbij de ruis de illusie geeft dat de ster veranderlijk is.

De beroepsastronomen kunnen niet alle lichtkrommen analyseren. Ze roepen het publiek op mee te helpen met het classificeren van de lichtkrommen. Is dit iets voor u? Ga dan naar de Variable Star Zoo en doe mee!

Op 7,7984 augustus heeft de Japanner Shigehisa Fujikawa een nova ontdekt in het sterrenbeeld Orion. Bij de ontdekking had de nova een helderheid van magnitude 9,4 (ongefilterd). De nova staat op de volgende positie:

R.K.: 06h 09m 57,45s (2000,0)

Decl: +12° 12’ 25,2” (2000,0)

De nova werd nabij het maximum ontdekt en is nu een object van de vijftiende grootte.

Op 14,44 augustus heeft het team van E. Aydi een lage resolutie spectrum opgeno­men met de Goodman spectrograph op de 4,1 m SOAR telescoop. Het spectrum toont brede emissielijnen van H I, He I, N II en O I. Op dat moment stootte V2860 Ori materie met snelheden tot 4000 km/s. Het spectrum wijst op een snel expanderende klassieke He/N nova, voorbij het maximum.

Het team van R. Rudy heeft op 24,50 augustus met de Visible and Near-Infrared Imaging Spectrograph (VNIRIS) op de 1,0 m Aerospace telescoop spectra opgenomen tussen de 0,47 en 2,5 micron (visueel en infrarood gebied). Deze spectra bevestigen de classificatie van V2680 Ori als He/N nova.

De positie van V2860 Ori werd op 14,172 augustus met de Swift Röntgensatelliet waargenomen. Er werd geen Röntgenbron op die positie gevonden. De nova is wel in ultraviolet licht teruggevonden, als een object van magnitude 13,80±0,02 (UVW2-band). De positie van de nova in UV-licht wijkt 0,2” af van de mogelijke voorloper Gaia DR2 3342442918113299328.

Bronnen:

ATEL #13027, SOAR spectroscopic classification of PNV J06095740+1212255 as a very fast classical nova, E. Aydi et al., 14 augustus 2019

ATEL #13029, Swift observation of Nova Orionis 2019 #1 (PNV J06095740+1212255), K. Sokolovsky et al., 14 augustus 2019

ATEL #13058, Visible and infrared spectroscopy of the nova V2860 Orionis, R. Rudy et al., 30 augustus 2019

De veranderlijke ASASSN-V J195442.95+172212.6 was oorspronkelijk geclassificeerd als een halfregelmatige veranderlijke die in een periode van ongeveer 418 dagen tussen magnitude 12,3V en 13,2V fluctueerde. Totdat Hongaar Robert Fidrich op 8,9381 augustus 2018 ontdekte dat de ster in uitbarsting was. Die ontdekking deed hij op vier 60-s belichte opnamen, die hij maakte met een Canon EOS 1000D camera voorzien van 180-mm telelens. De ster had op dat moment een helderheid van magnitude 10,7V.Omdat de ontdekking in het kader van de "Vendégcsillag-kereső" nova patrol programma werd gedaan, kreeg de ster de voorlopige aanduiding Vend47.

De ster staat op de volgende positie:
R.K.: 19h 54m 42,95s (2000,0)
Decl: +17° 22’ 12,7” (2000,0)

Daarmee is Vend47 vanuit Nederland goed waarneembaar. Momenteel varieert de ster rond de elfde grootte.
De Italiaan Paolo Beradi nam op 9,840 augustus 2018 een spectrum van Vend47 op. In dat spectrum waren emissielijnen van waterstof en helium te zien. Dit wijst op een uitbarsting van een symbiotische ster. Op 10,855 augustus 2018 heeft het team van de Italiaan U. Munari met de 1,22-m Asiogo telescoop een spectrum van Vend47 opgenomen. Uit dit spectrum volgt dat Vend47 een symbiotische veranderlijke is die momenteel een ‘hete’ uitbarsting ondergaat..

Bronnen:
Alert Notice 648, Semiregular variable re­classified as symbiotic: outburst of ASASSN-V J195442.95+172212.6 = Vend47 (Sge), 14 augustus 2018
ATEL #11937, HBHa 1704-05: a bright and newly discovered symbiotic star, currently undergoing an ‘hot-type’ outburst, U. Munari et al., 11 augustus 2018